Net voor het concert van De Staat in Amersfoort klonk The Architect van dEUS over de speakers. Hoekige, dansbare rock, daar kregen we vrijdagavond nog meer van te horen.

Nederland grossiert al jaren in tamelijk saaie, eenvormige rockbands. Allemaal best aardig, maar weinig eigens. In 2009 dienen zich ineens twee grote nieuwe talenten aan. Kyteman met zijn hiphoporkest verovert in recordtempo de zalen, De Staat (MySpace) doet hetzelfde in het clubcircuit.

Buzz
Ook in het maanlandschap achter het station van Amersfoort stond een lange rij mensen voor de entree. De band rond songwriter Torre Florim uit Nijmegen zorgt overal voor uitverkochte zalen. De buzz is snel verspreid, en deze keer is het grotendeels terecht.
Compacte popliedjes maken ze. Geen woest voortgrommende rock, maar meer hoekige hak-tak-ritmes. Percussief, swingend, en verleidelijk, zoals in (als ik me niet vergis) opener Sleep Tight.

Sturm und drang
Je zou het vijftal hooguit kunnen verwijten dat het iets te veel nog in dat stramien blijft hangen, en net even te weinig echt tot rust te komen. Iets te veel sturm und drang. Maar liever afremmen dan moeten aansporen. Bovendien waren er toch vier a vijf muzikaal magisch mooie momenten, met radiohitje (en fijne popsingle) The Fantastic Journey als een van de hoogtepunten. De Staat is geslaagd voor het toelatingsexamen van de Nederlandse muzikale top. Nou nog een oeuvre opbouwen.