Onlangs was ik bij een optreden van het aloude Gotcha! en merkte toen hoe de platen die ik in de jaren negentig beluisterde, in mijn DNA waren gaan zitten. Tegenwoordig luister ik veel meer albums, maar doe dat minder intensief. Vandaar dat het ook steeds moeilijker wordt voor een plaat om diepe indruk op me [...]
Live blijft Pearl Jam onovertroffen, maar het plaatwerk van de band uit Seattle is al jaren op zijn best middelmatig. Na de briljante eerste twee platen Ten en Vs. vond de groep dat ze te populair werd en koos voor een minder toegankelijke koers. Waarbij de mannen vaak vergaten goede melodieën te schrijven.
Je had al het rijtje groot, groter, grootst, Muse. Met de nieuwste langspeler The Resistance creëert het Engelse trio een extensie tot die categorieën: Muse in het kwadraat.
De eerste tonen van Battle for the sun, de zesde studioplaat van Placebo, zijn even wennen voor de geoefende luisteraar. Gitaren klinken harder en vervormder dan in de laatste tien jaar gewend bij het Brits-Luxemburgse trio.
Bij vlagen verbluffend, schreef Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer over de tweede plaat van The Horrors. Geen woord van gelogen, blijkt na een stuk of zes luisterbeurten van Primary Colours.
Bestaan die nog, Depeche Mode? Het is een veelgehoorde vraag. Die bevestigend beantwoord kan worden, omdat ze bijvoorbeeld weer aan een stadiontour beginnen. Maar in creatief opzicht lijkt het trio een doodlopende weg in geslagen.
Lef hebben ze wel, de mannen van U2. Voor het eerst in meer dan een decennium boeken ze weer een wereldwijde stadiontour (de laatste jaren speelden ze in Amerika in hallen), presenteren ze met No Line On The Horizon hun intiemste en minst toegankelijke plaat van de carrière.
Op Lowlands hoefden ze maar een gitaarriffje in te zetten en de tent lag aan hun voeten. Net als bij een andere publieksfavoriet als Kaiser Chiefs, een band die kwalitatief toch achter blijft bij wat Franz Ferdinand doet.
Weer iets geleerd: om je eindejaarslijstje te maken kun je het beste zo lang mogelijk wachten. Want in de lijstjes van anderen viel genoeg leuks te ontdekken. Met dank dus aan NME, Rolling Stone, The Guardian, Humo, de Volkskrant, Marijn Scholtus en Peter Zantingh: de beste albums voor mij van 2008.
Met de werklust en ambitie van The Killers is in elk geval niets mis. Day & Age is alweer de derde plaat, na debuut Hot Fuzz (2004) en Sam’s Town van twee jaar terug. En ook dit album moet de wereldwijde doorbraak worden, liet zanger Brandon Flowers zelfbewust weten.