Ooit was hij een arrogante prima donna en vooral afstandelijk voorman van het galmrockende en tegendraadse Suede. Tegenwoordig is Brett Anderson solo een ontspannen, vriendelijke en beleefde zanger met zijn eigen band. En zou je willen dat hij weer eens wat ondeugender en bitsiger werd.
Een vriend van de Britse muziekpers is Brett Anderson nooit geweest. Maar in de tijden van de glampop van Suede kon hij niet genegeerd worden. Nu hij zich als solo-artiest profileert, lijkt het Anderson-bashen wel een nationale sport geworden voor critici. En dat verdient zijn tweede plaat Wilderness niet.