Het is het Michael Moore-syndroom: ijzersterke argumenten hebben om je steling te onderbouwen, maar de kracht van de boodschap laten verwateren door holle retoriek en inspelen op onderbuikgevoelens. Het is ook een probleem bij Men Who Stare At Goats, een in potentie hilarisch sterke film over oorlogsvoering.
Maar weinig Hollywoodsterren maken zich ook zo sterk voor kwaliteitsfilms als George Clooney. Hij wisselt de Ocean Eleven-reeks af met prachtwerkjes als Solaris en The Good German. Of met het recent verschenen Michael Clayton, dat wel degelijk de potentie heeft een groot publiek te bereiken.
Met zijn altijd-ironische blik zou je bijna geneigd zijn om George Clooney niet serieus te nemen. En jazeker, het feit dat hij kaskrakers maakt en redelijk stereotype films als Ocean’s Twelve doet, pleit niet voor hem. Maar het is slechts schijn.
Na Traffic leek de carriere van Steven Soderbergh niet meer stuk te kunnen. Op slag was hij een van de meest gevraagde regisseurs van Amerika. Het verleidde hem in 2002 onder andere om samen met vrienden Julia Roberts, George Clooney en Brad Pitt een remake te maken van Ocean’s Eleven.