Moet je het leven al grotendeels geleefd hebben om een doorleefde plaat te kunnen maken? Je zou het bijna denken als je de inmiddels overleden veteraan Johnny Cash op zijn American Recordings-platen hoort. Maar de relatieve nieuwkomers Arcade Fire en Get Well Soon bewijzen dat rijpheid geen ouderdom vereist.
Wat bombastisch is, is gevaarlijk. Het is een vuistregel voor muziekrecensent. Want zit er überhaupt wel iets onder die fijne, luxueuze verpakking, of hebben we ook in het geval van Get Well Soon vooral te maken met muzikale leegte?