Live blijft Pearl Jam onovertroffen, maar het plaatwerk van de band uit Seattle is al jaren op zijn best middelmatig. Na de briljante eerste twee platen Ten en Vs. vond de groep dat ze te populair werd en koos voor een minder toegankelijke koers. Waarbij de mannen vaak vergaten goede melodieën te schrijven.
Het is al vaker gezegd: echt unieke concerten beleef je niet elk jaar, en albums die klassiekers worden zijn net zo’n zeldzaamheid. Bovendien is tijd een steeds limiterender factor om concertzalen af te struinen en platenbakken door te worstelen.
Sommigen hadden hem verteld dat het concert van vorige week dinsdag een afsluiting zou zijn van het verwerkingsproces. Maar zo zag Eddie Vedder het helemaal niet, zeven jaar nadat acht mensen het leven lieten bij een concert van zijn band Pearl Jam op het festival van Roskilde.
Een stelletje dat gezamenlijk gezellig een doosje met coke leeg zit te snuiven, of een wildvreemde jongen van zeventien die je hypernerveus aanspreekt omdat hij voor het eerst in zijn leven met een meiske moet gaan rommelen, het kan je allemaal zo maar overkomen op Rock Werchter. Maar uiteindelijk, zou organisator Herman Schueremans zeggen, gaat [...]
Je moest het laatste decennium wel een hardcore fan van Pearl Jam zijn, wilde je hun studioplaten nog kopen. Behoudens een enkele aardige single bood de band uit Seattle weinig meeslepends meer. De enige hoop op rehabilitatie was gevestigd op hun concerten, die getuige de bootlegs nog steeds bij vlagen uniek intens zijn.
Laten we eerlijk zijn: na de klassiekers Ten (1991) en Vs. (1993) bracht Pearl Jam geen enkel echt goed album meer uit. De vier studioplaten die volgden, herbergden allemaal wel een enkele pakkende single maar minimaal net zo veel vullertjes. Eigenlijk was de gedragen emogrunge van de band alleen op het podium nog relevant: op [...]