Ooit was hij een arrogante prima donna en vooral afstandelijk voorman van het galmrockende en tegendraadse Suede. Tegenwoordig is Brett Anderson solo een ontspannen, vriendelijke en beleefde zanger met zijn eigen band. En zou je willen dat hij weer eens wat ondeugender en bitsiger werd.
De meest gestelde vraag vrijdagavond na afloop van het Gotcha!-concert in Tivoli: missen we Ro Krom nou nog of niet? Maar na het zinderende optreden viel die vraag niet met een eenduidig ja of nee te beantwoorden.
Le Guess Who van Bas op Vimeo. In Amsterdam zijn ze zo jaloers op het Le Guess Who-festival dat de hoofdstedelijke podia er naar verluidt alles aan doen om topattracties met onredelijk hoge gages weg te houden uit Utrecht. Idioot natuurlijk. Het festival voor nieuwe Canadese muziek is klein maar fijn en zeker nog niet [...]
Het gebeurt je niet zo vaak dat een band je gewoon even happy maakt. Verder niets. Gewoon met z’n allen plezier maken en vrolijk naar huis. Wir Sind Helden is zo’n groep.
Ze was ooit op Roskilde, vertelde Ane Brun donderdagavond. Als toeschouwer. Om betoverd te worden door de performance van PJ Harvey. Als eerbetoon speelde ze daarom haar eigen versie van The Dancer.