Time-sharing: in de aap gelogeerd

Je bent op vakantie in Torremolinos . Op het strand komt een jongeman met een gratis kraslot naar je toe, je blijkt twee gratis vakantieweken te hebben gewonnen in een prachtig bungalowpark bij de Spaanse badplaats. Prachtig, toch? Alleen bleek het sprookje voor het Rijsbergse echtpaar Bert en Leny Reuvers te mooi om waar te zijn. Ze konden nog net voorkomen dat hun bankrekening voor duizenden guldens geplunderd werd. “Het zijn maffia-achtige praktijken. Sommige mensen heeft het hun leven kapot gemaakt.”

// BN/DeStem, 5 mei 2001 // foto’s: Bert en Leny Reuvers //

In de afgelopen 35 jaar huwelijk gingen Bert en Leny Reuvers vrijwel jaarlijks met de caravan op vakantie. Maar omdat het tweetal wat ouder begint te worden, is een rondreis door Spanje per caravan te vermoeiend. Het echtpaar kiest bij hoge uitzondering voor een twee weken durende trip met de bus. Op 30 maart vertrekt het duo. Ze worden in de bus gewaarschuwd voor berovingen, de reisleidster verzuimt echter het fenomeen time-sharing te noemen. Via Malgrat de Mar, Benidorm en Almeria belanden ze ondertussen aan de zuidkust. Torremolinos om precies te zijn. Daar heeft het gezelschap een vrije dag. Een mooie gelegenheid voor de Rijsbergenaren om bij familie, die daar aan het overwinteren is, op bezoek te gaan. “We wilden de dag benutten om uit te vinden hoe je zes weken kunt overwinteren”, vertelt Leny. “Misschien dat het iets voor ons is. Je ziet immers duizenden Nederlanders met net zulk grijs haar als wij rondlopen.”

Kraslot
Op de verfoeide 4 april blijkt de familie niet thuis te zijn. Het echtpaar drinkt een bakje koffie en besluit de boulevard op te wandelen. Een jongeman spreekt hen onmiddellijk aan. Of ze het gratis kraslot willen uitproberen. Leny, helemaal in vakantiestemming, ruikt haar kans. Ze krast drie vakjes open en, jawel, heeft prijs. Ze wint óf 15.000 gulden contant, óf een week in een bungalow óf een camcorder.
De familie Reuvers en de man die hen aansprak.Om de prijs af te halen moeten ze wel naar een holiday resort nabij Torremolinos . Voordat ze het weten, zitten ze in een taxi, uiteraard gratis. “De ene hield de deur open, de ander duwde ons erin. Het ging zo snel, het leek wel een film. We waren verbouwereerd. Maar ja, wat hadden we te verliezen? Al hadden we alleen de camcorder, dat zou al fantastisch zijn.”
Bij aankomst wordt het nog mooier. Keurige Nederlandse mannen en vrouwen in pak ontvangen het echtpaar met een drankje en een hapje in wat ze nog steeds ‘het paradijs op aarde’ noemen. “Schit-te-rend. Prachtige bungalows. Het hele park was tien keer zo mooi als Center Parcs.”

Soort hypnose
Tot zover hosanna. De rondleiding blijkt echter niet anderhalf uur te duren, zoals aangekondigd, maar vijf uur. Leny sputtert regelmatig tegen dat ze terug naar Torremolinos wil, maar haar tas staat bij de receptie en de gids gaat stug door met zijn verhaaltje over hoe mooi het allemaal is op het park. “Achteraf ben ik toch nog een slappe geweest”, sombert ze.
Het loopt al tegen zessen als het echtpaar terugkeert bij de receptie. Leny krijgt haar tas nog steeds niet terug. “Ze riepen dat we de prijs nog niet afgehaald hadden. Dat de camcorder er nog niet uit was en de kans dus groot was dat wij ‘m kregen.”
En dus loopt het duo een zaaltje in met allemaal spreekkamertjes. Vol met slachtoffers, weten ze nu. De toon van het gesprek verandert namelijk ineens. Of ze niet elk jaar in dit soort prachtige parken overal op de wereld willen logeren? Hoeven ze alleen lid te worden van Club Atlantis. “Maar wij bepalen zelf wel waar we op vakantie gaan. Wij hoeven die luxe niet.”
Einde verhaal? Nee. Het kraslot ligt er nog. Even krassen en, verbazingwekkend, ze winnen een week in het bungalowpark. Plus een week extra om rond te kunnen kijken in de prachtige accommodatie van Club Atlantis. Champagne. Felicitaties. En of ze nog even willen tekenen voor de waarborgsom. “Het was een soort hypnose. Ik weet niet of we doodmoe waren van die rondleiding. Ik kan de film ook niet meer terugdraaien. Ik kan me niet eens herinneren dat ik sommige dingen getekend heb. Op sommige vellen hielden ze hun hand. Je kreeg de tijd niet iets te lezen.”

‘Oplichterszootje’
Per (uiteraard gratis) taxi gaan ze terug naar het hotel. Net op tijd om aan te schuiven bij het avondeten. Twee reisgenoten komen naar het echtpaar toe, zij zijn die middag ook op het bungalowpark geweest. “Wat een oplichterszootje”, roepen ze. “Ik kan me toch geen bult vallen aan twee weken vakantie”, repliceert Leny. “Mijn kind, morgen is 2200 piek van jouw rekening af”, antwoorden de reisgenoten.
Het contract dat Bert en Leny tekenden.Het duo gaat de getekende papieren eens goed lezen. Ze blijken een zogenaamd time-sharing-contract te hebben getekend: voor 25.000 gulden zijn ze lid van Club Atlantis, een firma op de Britse Maagdeneilanden. Die organisatie heeft over de hele wereld prachtige resorts. Voor een jaarlijkse bijdrage van 400 euro (900 piek) mogen ze één week vakantie vieren in zo’n park buiten het hoogseizoen. Daarnaast zitten ze vast aan een jaarlijkse cruise van drieduizend piek, tenzij ze die ruim vooraf annuleren. En als klap op de vuurpijl blijken ze een fax te hebben getekend, waarin ze de club machtigen een aanbetaling van 2200 piek te incasseren. “Ik voelde alsof ik door de grond ging.”
De ochtend erna belt Leny meteen met de eigen bank in Rijsbergen. Daar is net een fax aangekomen en ‘die moeten we door laten gaan, want hij is getekend’, vertelt de medewerker. “Ik begon te gillen. Uiteindelijk hebben ze de fax tegengehouden. We hadden geen kwartier later moeten zijn.”

Annuleren
Reisgenoten vertellen hen ook dat ze binnen tien dagen het contract kunnen annuleren zonder opgaaf van reden. Het echtpaar Reuvers stuurt een telegram, gevolgd door een aangetekende brief. Club Atlantis belt na terugkomst van het tweetal in Nederland nog wel een paar keer, maar daar blijft het bij. “Maffia-achtige praktijken zijn het”, vindt Leny. “Ik schaam me ook niet ervoor dat ons dit overkomen is. Het kan iedereen gebeuren. Daarom vertel ik dit verhaal. Ik spreek mensen die jaren later nog bezig zijn om via advocaten hun geld terug te krijgen. Het heeft hun leven kapot gemaakt.” De redactie van BN/DeStem heeft contact opgenomen met Club Atlantis. Het bedrijf liet weten geen behoefte te hebben aan een reactie.

Dit werk is gelicenseerd onder een Creative Commons licentie